De parijse restaurants

Over François Rabelais gesproken, hij was een eminente auteur uit Parijs die de Franse literatuur een van zijn wreedste karakters gaf: Pantagruel.

Deze gigantische gulzigaard, die alles in de pan gooide waar zijn buik ronder van kon worden had helaas niet de mogelijkheid in een restaurant te dineren, omdat restaurants in zijn tijd, de vijftiende eeuw, nog niet bestonden.

Natuurlijk waren er wel taveernes en herbergen, maar daar gold dat je at wat de pot schafte, als er al een pot op tafel stond. Het woord ‘restaurant’ verscheen in de achttiende eeuw en stond voor een vreselijke vleesbouillon die een hongerige persoon weer moest ‘restaureren’ of weer op de been brengen. Restaurants zoals wij die kennen, verschenen rond de tijd van de Revolutie, toen een hoop aristocraten onthoofd werden en hun koks zodoende op straat kwamen te staan, Ze moesten hun talenten op een democratischer manier gaan gebruiken.

Het eerste restaurant in Parijs was het GrandVéfour, dat nog steeds bestaat. Het was zo’n succes dat de eigenaar binnen drie jaar een fortuin had verdiend en, uit angst voor jaloezie en beschuldigingen van minder gelukkige collega’s, naar groenere preivelden vertrok. Anthelme Brillat-Savarin, de eerste van een lange lijst van culinair recensenten, schreef zijn veelgeprezen essay ‘De fysiologie van smaak’. Met in het voorwoord de beroemde zin: ‘Dieren vullen hun maag, mensen voeden zichzelf; alleen wijze mensen genieten van hun eten,’ Daarom kwamen al snel veel wijze mensen die hun ego’ wilden strelen naar de plek waar Lamartine, Saint-Beuve en Victor Hugo vaak kwamen eten, en waar de kok de schapenborst met witte bonen serveerde – een gerecht waar de schrijver gek op was. Een ander populair restaurant voor liefhebbers van wereldlijk en geestelijk voedsel is Le Procope. Het verhaal van deze taveerne is zeker interessant.

LeGrand

GrandVéfour

Het werd geopend door een slimme Italiaan, Procopio Dei Coletelli en het was de eerste plek in Frankrijk waar koffie kon worden gedronken. In 1689 zag hij dat tegenover zijn café de Comedie Française werd geopend. Procope werd een soort foyer. En soms theaterzaal – van dit eerste theater in Frankrijk, waar schrijvers en acteurs afspraken met dames van lichte zeden. Lange tijd was Procope tevreden met de rol van café ijssalon, alvorens het tijdens De Revolutie het restaurant van Danton, Marat en Robespierre Werd. Le Procope speelde een belangrijke rol bij de ontwikkeling van de fantasie van de Parijzenaars: Denis Diderot werkte hier aan zijn Encyclopedie, Verlaine boog zich hier over zijn absint en de elegante Oscar Wilde sloeg met zijn stok op tafel om de ober te roepen. Tot het einde van de negentiende eeuw bezochten vernufte mannen nooit met hun echtgenote een restaurant. Door de reputatie van cafés en de traditionele rolverdeling was het ongehoord dat vrouwen uit gegoede kringen hier kwamen, ook al gebeurden er even erge dingen op de fluwelen sofa’s achter brokaten gordijnen van hun bourdoirs. De krassen op de spiegels van Leapérouse en Maxim’s zouden zijn achtergelaten door de ‘horizontaaltjes’ – vrouwen naar wiens vak we door de duidelijke beeldspraak niet hoeven te raden – die, op deze manier de diamanten die ze van hun rijke minnaars kregen op echtheid controleerden.

max  Maxim’s

Parijs is trots op zijn oude restaurants, die het ‘literair’ noemt. In deze sociale ontmoetingsgelegenheden komt men om gezellig een hapje te eten en veel belangrijker – om te zien en gezien te worden Er zijn vijftien restaurants waar u het Parijs dat echt meetelt en de nieuwsgierige volgelingen die een superster hopen tegen te komen, kunt zien.

Het is onmogelijk om het aantal restaurants te tellen dat vrijwillig de lijst laat zien van mensen die bij hen komen eten. Allemaal zijn het restaurants waar, in een onbewaakt ogenblik, woorden worden gezegd die boeken, artikelen of gedichten inspireren die een onuitwisbare indruk maken op de rest van de wereld. Een paar voorbeelden zijn Brasserie Lipp aan de Dóme, Le Coupole al Boeuf sur le Toit, gecreëerd door Jean Cocteau, en Lucas-Carton en Maxims, beide eigendom van de ontwerper Pierre Cardin. Maxim’s is een legende. Dit restaurant uit de Belle Époque was het toneel van de extremiteiten van een decadente maatschappij die champagneflessen opensloeg met een sabel en Russische roulette speelde alsof hun leven ervan afhing, Prinsen in ballingschap, bankiers, ministers, filmsterren, dichters, musici, diva’s en societydames vormen in het collectieve onbewuste een gecreëerd beeld van een zorgeloos Parijs, geraffineerd, wereldwijs en gedesillusioneerd tot het punt van zelfdestructie. Het andere heiligdom van de goede smaak is de Tour d’ Argent, van waaruit u een uniek uitzicht hebt over de Seine en waarvan miljoenen Amerikanen dromen. Absolute luxe. Dit belangrijke referentiepunt in de internationale gastronomie is een vast programmaonderdeel tijdens bezoeken van koningen en presidenten aan de hoofdstad. Maar om een van de vier meest begerenswaardige tafels te krijgen, de tafels aan het raam, moet u een paar jaar vooruit boeken. Maar ook als u geen plekje weet te vinden in een van deze beroemde restaurants, zult u in Parijs niet omkomen van de honger. In het telefoonboek staan maar liefst 2500 restaurants: en elke week worden er tien geopend.