d’Orsay

Deze wijk dankt zijn naam aan het vroegere spoorwegstation Gare d’Orsay, thans het Musée d’Orsay.

De wijk ligt aan de zuidoever van de Seine en aan de overkant van de Seine bevindt zich het Louvre. Aan het einde van de 19de eeuw kocht de spoorwegmaatschappij die de lijn naar Orléans exploiteerde het terrein waar nog de ruïnes stonden van het voormalige Palais d’Orsay, dat tijdens de opstand van de Commune van 1871 in vlammen was opgegaan.

De maatschappij gaf Victor Laloux (1850-1937), winnaar van de Prix de Rome in 1878 en hoogleraar architectuur aan de Ecole des Beaux-Arts, opdracht een station te ontwerpen dat qua stijl zou passen bij de fraaie gebouwen in deze chique buurt met het Louvre en het Palais des Tuileries aan de overkant van de Seine. Hij ontwierp een constructie van ijzer en glas achter een op het Louvre geïnspireerde monumentale façade. Aan de binnenkant wordt deze constructie aan het oog onttrokken door cassetteplafonds met stucwerk. Ook het aangrenzende hotel werd door hem ontworpen. De bouwwerkzaamheden namen twee jaar in beslag, en op 14 juli 1900 kon het station in gebruik worden genomen.
Het Gare d’Orsay werd het begin- en eindpunt van alle verbindingen met het Zuidwesten van het land en was het eerste station dat aan de elektrische tractie was aangepast. Gedurende bijna veertig jaar reden dagelijks 200 treinen af en aan. Naarmate de elektrificatie van het spoorwegnet echter vorderde, werden de treinen langer en bleken de perrons steeds vaker te krap bemeten. In 1939 werd besloten het station nog slechts voor regionaal treinverkeer te gebruiken en korte tijd later moest het gesloten worden. Daarna heeft het een aantal uiteenlopende bestemmingen gehad.

img-musee_d_orsay_510x339

Zo deed het na de bevrijding dienst als opvangcentrum voor voormalige krijgsgevangenen en in 1962 als decor bij Orson Welles’ verfilming van Kafka’s “Het proces”. In 1973 is het station nog als theater gebruikt door het gezelschap van Jean-Louis Barrault en Madeleine Renaud en in 1974 was het tijdens de renovatie van het Hotel Drouot korte tijd een veilingzaal. Het hotel werd op 1 januari 1973 gesloten. Kort na de sluiting van het station gingen er stemmen op om het gebouw, dat van de sloop was gered, te bestemmen als museum voor 19de-eeuwse kunst. Het definitieve besluit werd in 1977 genomen door president Giscard d’Estaing. De prijsvraag voor de verbouwing werd gewonnen door de architecten Col boc, Bardou en Phillippon. Gae Aulenti, aan wie de nieuwe interieurs van het Musée national d’Art moderne in Parijs en het Palazzo Grassi in Venetië te danken zijn, kreeg de opdracht ook het interieur van het Musée d’Orsay te ontwerpen. Zes jaar later, op 1 december 1986, werd het nieuwe museum door president Mitterrand geopend.

google_street_view_logo

icon-car.pngKML-LogoFullscreen-LogoQR-code-logoGeoJSON-LogoGeoRSS-LogoWikitude-Logo
d’Orsay

loading map - please wait...

d’Orsay 48.858461, 2.325003