Périférique

In de jaren dertig van de vorige eeuw drong een nieuwe aanpassing zich op: de groei van de Franse hoofdstad en het toenemen verkeer zorgden ervoor dat er geen doorkomen meer aan was. In 1937 werd besloten om een grote verkeersweg om de stad aan te leggen zodat het doorgaand verkeer het centrum van Parijs kon vermijden. Het duurde nog tot 1973 vooraleer het lintje werd geknipt.

De ingreep was drastisch: volkswijken werden doormidden gesneden en huizen afgebroken, begraafplaatsen verdwenen onder viaducten van beton en parkeergarages die tussen de wirwar van op- en afritten waren aangelegd bleken niet het gewenste effect te hebben. Bovendien was er tegenkanting wegens de milieuvervuiling en de geluidoverlast en die werden opgevangen door het plaatsen van kilometerslange geluidwerende muren.

per1

Ondertussen is de Périférique een essentieel en noodzakelijk onderdeel van het stedelijk patroon van Parijs. Dat de planners niet zo’n probleem hadden met de neveneffecten bewijst de bouw van goedkope huurflats op nauwelijks een paar meter van de intussen drukke autoweg met op de smalle trajectstukken minstens drie rijvakken in elke richting. De bewoners passen zich aan: de huur is redelijk, het geluid acceptabel indien men de ramen dichthoudt en het uitzicht soms adembenemend. Ergens is een parkeergarage omgebouwd tot winkelcentrum waardoor er nu wél veel auto’s op de parkeerplaats staan. Elders is midden tussen de herrie een luxehotel opgetrokken of wonen daklozen in kartonnen dozen tussen de betonnen steunberen van een viaduct. Wie beter af is heeft een droog onderkomen gevonden in een versleten caravan die tevens het oorverdovend gedreun dempt van de duizenden vrachtwagens die elk etmaal hoog boven zijn of haar hoofd passeren. Voor de gemiddelde Parisien is de Périférique een verre autoweg die hij zelden gebruikt en die voorkomt dat de stad dichtslibt tijdens de spits en in de zomervakantie wegens de toevloed van toeristen naar het zuiden.
Ook al staat vooral de architectuur centraal in Paris, Roman d’Une Ville, toch gaat het hier om een interessante documentaire als gevolg van de vele unieke locaties die de makers in beeld brengen en de soms wat cynische en sarcastische toon die de beelden begeleidt. De documentaire Le Périph verbaast vooral omdat 35 jaar geleden een dergelijk monsterproject met gigantische gevolgen voor het milieu schijnbaar moeiteloos kon worden gerealiseerd. Parijs is uiteraard Antwerpen niet en voor de Franse hoofdstad was de rondweg een kwestie van leven of dood, maar het verbaast dat er niet meer protest is geweest tegen het megalomane project en vooral dat er niet is gekozen voor milieuvriendelijkere alternatieven, want anno 1973 was het al voor iedereen duidelijk dat het hier om één van de drukste autowegen in Europa ging.

per2